Storythai

 นิทาน..เด็กหญิงคนนั้น

นิทานทั่วไปก็ต้องเริ่มต้นที่คำว่า" กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว"

แต่เปียขอเริ่มที่คำว่าเมือไม่นานมานี้...มีชายหนุ่ม 2 คน ได้มาร่วมงานเลี้ยงรุ่นที่จัดขึ้นในเมืองหลวง

ซึ่งไม่สามารถที่จะกลับไปจัดที่ รร. ได้ เพราะเหตุใดนั้นก็ไม่อาจทราบสาเหตุได้

ทั้ง 2 คนกำลังต่างตั้งใจดูรูป ๆ หนึ่งอยู่และต่างก็ยิ้มที่มุมปากของตน

อีกคนจึงพูดขึ้นว่า"คิดถึงจังเลยนะรูปนี้ ถ้าจำไม่ผิด เป็นรูปเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอใส่งชุดกระโปงสีแดงที่อาบไปด้วย

แสงอาทิตย์ที่ใกล้จะตก ทำให้มองเป็นที่ทองสวยมากเลยนะ"   แตอีกคนจึงแย้งขึ้นว่า

"ไม่ใช่นะเธอใส่กระโปงสีเหลื่องที่อาบด้วยแสงอาทิตย์ยาบเย็น ทำให้เป็นสีแดงต่างหากหละ"

ทั้ง 2 คนต่างถกเถียงกันแต่ก็ไม่ได้ข้อสรุปซักที เลยตัดสินใจว่าจะกลับไปดูที่ รร. เดิม

เมื่อทั้งสองคนมาถึงก็ได้พบว่าภาพที่ตัวเห็นนั้นเป็นที่ขาวดำต่างหากหละไม่ได้เป็นสีอาไรเลย

.....................

คนเรามักจะแต่งเติมความทรงจำให้ออกมาสวยงาม มากน้อย"ต่างกัน"

ทั้งที่ก็เป็นเรื่อง ๆ เดียวกัน เวลาเดียวกัน

แต่ในความรู้สึกของเราที่ให้ความสำคัญกับมันไม่ได้มีเท่ากันเลยด้วยซ้ำ

.......................

คนเรานั้นเมื่อเวลาผ่านไป  7  ปีเชลล์ในร่างกายเราก็จะเปลี่ยนใหม่หมด  เราก็จะเป็นอีกคนหนึ่งถ้าลองมองกลับไปดู

ส่วนความทรงจำของเรานั้น ร่างกายจะทำการ COPY มาให้เราเหมือนเดิม

ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนกระทั้งเราตายไปในที่สุด

แต่เปียอยากให้ พอ 7 ปีแล้วเราก็กลายเป็นคนใหม่ไปเลย สร้างความทรงจำใหม่ขึ้นมา

และก็เอาความทรงจำเก่าทิ้งไป

.........................

PS. ลองถามตัวเองว่าความทรงจำคุณสีอไร ?

 นิทาน..เด็กหญิงคนนั้น

นิทานทั่วไปก็ต้องเริ่มต้นที่คำว่า" กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว"

แต่เปียขอเริ่มที่คำว่าเมือไม่นานมานี้...มีชายหนุ่ม 2 คน ได้มาร่วมงานเลี้ยงรุ่นที่จัดขึ้นในเมืองหลวง

ซึ่งไม่สามารถที่จะกลับไปจัดที่ รร. ได้ เพราะเหตุใดนั้นก็ไม่อาจทราบสาเหตุได้

ทั้ง 2 คนกำลังต่างตั้งใจดูรูป ๆ หนึ่งอยู่และต่างก็ยิ้มที่มุมปากของตน

อีกคนจึงพูดขึ้นว่า"คิดถึงจังเลยนะรูปนี้ ถ้าจำไม่ผิด เป็นรูปเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอใส่งชุดกระโปงสีแดงที่อาบไปด้วย

แสงอาทิตย์ที่ใกล้จะตก ทำให้มองเป็นที่ทองสวยมากเลยนะ"   แตอีกคนจึงแย้งขึ้นว่า

"ไม่ใช่นะเธอใส่กระโปงสีเหลื่องที่อาบด้วยแสงอาทิตย์ยาบเย็น ทำให้เป็นสีแดงต่างหากหละ"

ทั้ง 2 คนต่างถกเถียงกันแต่ก็ไม่ได้ข้อสรุปซักที เลยตัดสินใจว่าจะกลับไปดูที่ รร. เดิม

เมื่อทั้งสองคนมาถึงก็ได้พบว่าภาพที่ตัวเห็นนั้นเป็นที่ขาวดำต่างหากหละไม่ได้เป็นสีอาไรเลย

.....................

คนเรามักจะแต่งเติมความทรงจำให้ออกมาสวยงาม มากน้อย"ต่างกัน"

ทั้งที่ก็เป็นเรื่อง ๆ เดียวกัน เวลาเดียวกัน

แต่ในความรู้สึกของเราที่ให้ความสำคัญกับมันไม่ได้มีเท่ากันเลยด้วยซ้ำ

.......................

คนเรานั้นเมื่อเวลาผ่านไป  7  ปีเชลล์ในร่างกายเราก็จะเปลี่ยนใหม่หมด  เราก็จะเป็นอีกคนหนึ่งถ้าลองมองกลับไปดู

ส่วนความทรงจำของเรานั้น ร่างกายจะทำการ COPY มาให้เราเหมือนเดิม

ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนกระทั้งเราตายไปในที่สุด

แต่เปียอยากให้ พอ 7 ปีแล้วเราก็กลายเป็นคนใหม่ไปเลย สร้างความทรงจำใหม่ขึ้นมา

และก็เอาความทรงจำเก่าทิ้งไป

.........................

PS. ลองถามตัวเองว่าความทรงจำคุณสีอไร ?

" เปลี่ยนคำสัญญา ให้เป็นน้ำตา"

"เปลี่ยน คำสาบาน ให้เป็นบาดแผลให้หัวใจ"

เป็นคำพูดที่กล่าวถึงคนที่ตกอยู่ในอดีต  ในห้วงแห่งความคิดคำนึง

ถึงเรื่องราวที่ผ่าน ๆมา  หากไม่ยอมมองหาสิ่งที่อยู่ในปัจจุบัน

บาดแผลที่มีก็จะขยายตัวใหญ่ขึ้น...จนกระทั้งกลายเป็นแผลร้ายแรง(มะเร็งในจิตใจ)

น้ำตาก็จะท่วมท้น จนกระทั้งไม่มีอากาศที่จะสามาถหายใจได้อีกต่อไป

และท้ายที่สุดจิตใจที่เราเคยมีมาก็จะตายจากตัวเราไปในที่สุด

สิ่งที่พบเจออยู่ตรงหน้าอาจไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด

แต่นั้นก็เป็นความจริงแท้ที่มีตัวตนอยู่ในขนาดนี้

และตัวฉันเองก็จะเข้มแข็งยอมรับ"การมาถึงของการจากไป" ของ ความรู้สึก ของใครบางคนนั้น

PS.ความจริงเจ็บปวดแต่ก็มีตัวตนในความเป็นจริง