หยุดความคิด  ต่าง ๆ  นาๆ

หยุดมองหาอะไรที่ว่างเปล่า

หยุดทุก ๆ อย่างที่เกี่ยวกับเขา

มองหาเพียงตัวเรา...ที่มีตัวตนจริง ๆ

O_O.........................O_O

พัก........ความคิดที่หนักหนา

พัก..วันเวลาด้วยการหยุดมันไว้

พัก...หัวใจด้วยการไม่ให้รักใคร

วันนี้พักไว้..วันต่อไปจึงก้าวเดิน

O_O...........................O_O

หลับตาค้นหาอดีตที่สวยงาม

ให้.....ช่วยดามหัวใจที่บอบช้ำ

หลับตาเพื่อพัก..ความทรงจำ

เอาไว้ทำสิ่งดี  ๆ    อีกมากมาย

O_O........................O_O

ที่หายไปนานไม่ได้ไปไหนนะจ๊ะ..!

O_O..............................O_O

ก็แค่ไปพักมาเท่านั้นเอง..ไม่ได้นอกใจจาก  story'th  เลย

O_O...............................................................O_O

วันนี้จึงกลับมาพร้อมกำลังและความคิดถึงมาฝากเพื่อน  ๆ  นะ

 O_O......................................................................O_O

.....ในวันที่เศร้า..เวลาที่มีน้ำตา

                                   ฉันมักจะได้รับรอยยิ้มกับมา

                                   จากคนรอบข้าง..........เสมอ

เมื่อเราเปิดใจมองออกไปข้างนอก(โลกภายนอก)

ก็จะทำให้เรารู้ว่า...ไม่ใช่มีแต่เราคนเดียวที่ทุกข์

 ยังมีผู้คนอีกมากมายที่มีความทุกข์

                                ความเศร้าของฉันที่มีอยู่ในตอนนี้เป็นเพียง

                                ส่วนเล็ก ๆ(ม๊ากกก) ที่เกิดขึ้นในโลกนี้เท่านั้น

รอยยิ้มที่เห็น....(รูปด้านบน)..เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเข็มแข็ง

ของ อายะ (ตัวจริง) ที่ต้องเผชิญกับโรคร้าย..............เธอก็ยังเข็มแข็ง 

สามารถที่จะอยู่ในโลกนี้ต่อไปได้จนถึงวินาทีสุดท้าย.........ของชีวิตเธอ

 อายะ[ตัวปลอม]   อายะ[ตัวจริง].....

กำลังใจจากคนรอบข้างที่รักเรา เป็นสิ่งวิเศษ.....สิ่งมหัสจรรย์...ที่มีอยู่จริงในโลกที่น่ากลัวนี้....!?

เนื้อเพลง+คำแปล :  "Only  Human [Ost. 1  litre of tears ]"

คานาชิมิโนะมุโค่โอคิชินิ
(อีกฟากฝั่งของความเศร้า)

โฮะโฮะเอมิงะ อะรุโตะอิอุโย
(ยังคงมีรอยยิ้มอยู่)

ทะโดริชึขุโซโนะซาขินิวะ
(ทว่ากว่าจะถึงตรงนั้น)

นานิงะโบะขุระโอะมัตเตะรุ
(ไม่รู้ว่ามีอะไรรอเราอยู่ข้างหน้า)

นิเงรุทาเมจานะขุ
(ไม่ใช่เพื่อวิ่งหนี)

ยูเมะโออุทาเมะนิ
(แต่เพื่อวิ่งตามความฝัน)

ทาบินิเดตะฮะซึซา
(เราออกเดินทางมาแล้ว)

โทโออินัตสึโนะอะโนะฮิ
(ตั้งแต่วันนั้นแห่งฤดูร้อน)

อะชิตะซาเอะมิเอตะนารา
(หากเพียงฉันจะมองเห็นอนาคต)

ทาเมะอิขิโมะนาอิเคโดะ
(จะไม่แม้ถอนหายใจ)

นางาเรนิซาคาราอุฟุโนะโย่นิ
(เพื่อพุ่งไปข้างหน้าต่อไป)

อิมะวะ มาเอะนิ สึสึเม
(เสมือนเรือที่ต้านแรงคลื่น)

 อามาคุโมะงะคิเรตะนาระ
(หากแม้เมฆฝนหมดไป)

นุเรตะมาจิ คากายาขุ
(ถนนที่เปียกชื้นยังคงไว้ซึ่งความระยิบระยับ)

ยามิดาเขะกะโอชิเอเตะคุเรรุ
(ความมืดมัวได้สอนให้รู้จัก)

ทสึโยอิ ทสึโยอิ ฮิคาริ
(ความกล้าและความแรงของแสงสว่าง)

ทสึโยขุ มาเอเอะ สึสึเม
(ความเข้มแข็งเพื่อก้าวเดินต่อไปข้างหน้า)

.........PS. ขอบคุณ LINK เพลงจากคุณ  asdfdf  ม๊ากกกกจ๊ะ

                        จะขอเป็นกำลังใจให้ทุก ๆ คนนะค่ะ

มีความหมายสวยงามเสมอไป

                                                                                             ไม่ได้คิดจะทำร้าย.....ใคร

                                                                                             แต่ก็ทำร้ายคนทั้งคนที่เราตัวเอง

  บอกว่าสำคัญ.......T_T

                                         แต่ก็ไม่ได้มีความจำเป็นกับชีวิต

                                        รัก......แต่ไม่ได้ให้ความสำคัญ

                                                                                     แก่ตัวทุกครั้งที่ทำผิด..

                                                                                     แต่ก็ไม่เคยคิดจะแก้ไข

สุดท้ายจดจบของคำว่ารักก็ต้องมาถึง........................

ความผิดอยู่ที่คำว่า................ขอโทษ.......................

ฟังดูดี.................................แต่ไม่ได้ทำให้อาไรดีขึ้น

PS.  คำว่ารักกำลังทำร้ายฉัน....บอกว่าไม่รักยังดีกว่า

                                       ดอกที่เคยงาม...น่าหลงไหล..ก็กลับเหี่ยวเฉา...ไม่น่าพิศมัยอีกต่อไป...T_T..

ความรักอาจไม่ได้ต่างไปจากดอกไม้

แรก ๆ สวยงาม...นาน ๆ ขมขืน.."_"

.....ในความเป็นจริงดอกไม้ของฉันได้เหี่ยวแห้งโรยราไปแล้ว

                                                  แต่ในใจฉันยัง...สวยงามไม่เคยเปลี่ยนไป....

                                                 แม้เวลาจะผ่านไปนาน...สักแค่ไหนก็ตาม.........

แม้ในใจของใครบางคน....อาจจะปลูกดอกรักต้นใหม่

                                       ไปแล้ว...แต่ฉันก็ยังคงรดน้ำ.ใส่ใจกลับมันอยู่เหมือนเดิม

"ความรัก"ไม่มีใครคนใด..เป็นคนผิดที่

"หมดรัก"     หรือ       "รักหมดใจ"

      ฉันจะยิ้มให้ได้..เมื่อเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากัน

                                          จนถึงวันที่จะต้องลาจากกันจริง ๆ

                                          ฉันจะไม่ทำให้เขาต้องลำบากใจที่จะเดินจากไป

ถึงไม่มีเขาแต่ฉัน ก็จะบอกกับตัวเอง

ว่า"ฉันจะต้องเดิมต่อไป" ให้ได้

  PS. เพราะฉันไม่ได้อยู่คนเดียว..ฉันยังมีเพื่อนที่ยังรักฉันเสมอไม่เปลี่ยนแปลงไป                 

                                       มันทำให้เรารับรู้ได้ว่า ชีวิตไม่ได้มีแต่ด้านลบเท่านั้น...^_^...

ฤดูกาลแห่งความเศร้า..ไม่ได้ยาวนานอย่างที่คิด

หลังจากฝนที่ตกกระหน่ำ..ฟ้าหลังฝนย่อมสดใส

เมล็ดพันธุ์แห่งความสุขกำลังงอกงามขึ้นในใจ       

          จากกำลังใจ....จากมิตรภาพ...ความหวงใย

                                                      ถึงไม่ได้มาจากคนหนึ่งคนนั้น........^_^...

                                                       เราก็สามารถที่จะ "สุขใจได้"

มีบทความหนึ่ง ที่เราอ่านแล้วสามารถ"ยิ้ม"  ที่มุมปากได้ด้วยความสุขใจ

                              ขอบคูณจากใจสำหรับความห่วงใยที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

                               จากเพื่อนรักเพียงคนเดียวของฉัน

"กี่คราวที่ใจของเธออ่อนล้า
เจ็บเป็นเรื่องธรรมดา
จะมาสิ้นหวังทำไม
ความทุกข์ความเศร้าโลก
มีให้เราเข้าใจเสียแล้วเสียไป
เสียใจนานไปรึเปล่า

มีวันที่ฝนซา
มีวันที่ฟ้าเปิด
มีดวงตะวันเคียงคู่ฟ้า
เพียงเธอเปิดหัวใจ
เปิดทางให้ดวงตะวันสาดแสงมา
ให้น้ำตาเป็นยารักษาหัวใจชีวิตนั้นมีเพื่อวันพรุ่งนี้
ที่เราต้องทำวันนี้คือทำให้ดีให้ได้

ผิดหวังครั้งก่อนเป็นบทเรียนสอนใจ
ร้องไห้ทำไม เสียใจนานไปรึเปล่า"

..........................................................ไม่มีคำบรรยายนอกจาก...ขอบใจว่ะเพื่อนรัก

# และบทความต่อไปนี้ทำให้ฉันรู้ว่า  ไม่มีสิ่งใหนในโลกนี้เป็นของเราอย่างแท้จริง

                                                        "ความเหงาอาจทำให้รู้สึกอ้างว้าง"

                                                            แต่ไม่เคยทำให้ใครเจ็บปวด

                                             จง"รัก" ในขอบเขตที่รักได้

                                                          เพราะคนบาง เกิดมา เพื่อให้เรารัก

                                                          แต่ไม่ได้เกิดมาเพื่อ....เป็นของเรา"

  PS. "ความรักจงเจริญ"

                              ใบบางห้องอาจมีบางมุมที่เราเคยมองผ่าน

                              และละเลยมันไป

                                         มุม ๆ นั้นอาจมีบางอย่างได้เก็บซ้อนอยู่

                                                            มันอาจเคยเป็นสิ่งสำคัญมากมาก่อน        

                                                            แต่ในเวลานี้มันกลับหมด "ความสำคัญ "

                                                            และถูกทิ้งไว้ที่"มุมมืด"ของเศษเสี้ยวหัวใจ

  มุมนั้นที่ถูกทิ้งอาจเคยมีด้าน ๆ หนึ่ง

                              ที่เราปิดบังเอาไว้ และในวันนี้ก็พร้อม

                              ที่จะยิบออกมาใช้ได้ โดยไม่ต้องกลัว

                              อีกต่อไปแล้ว

                         เวลาช่วยเปลี่ยนแปลงอาไรได้หลายอย่าง

                                                                   มันอาจทำ "ด้านมืด" ให้เป็น"ด้านสว่าง"

                                                                  จาก"เพื่อน" เป็น"แฟน"

                                                                  จาก "แฟน"  กลายเป็นคนอื่นไป

 PS. เปลี่ยนความ "สว่าง" ให้กลายเป็นความ "มืด"

 นิทาน..เด็กหญิงคนนั้น

นิทานทั่วไปก็ต้องเริ่มต้นที่คำว่า" กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว"

แต่เปียขอเริ่มที่คำว่าเมือไม่นานมานี้...มีชายหนุ่ม 2 คน ได้มาร่วมงานเลี้ยงรุ่นที่จัดขึ้นในเมืองหลวง

ซึ่งไม่สามารถที่จะกลับไปจัดที่ รร. ได้ เพราะเหตุใดนั้นก็ไม่อาจทราบสาเหตุได้

ทั้ง 2 คนกำลังต่างตั้งใจดูรูป ๆ หนึ่งอยู่และต่างก็ยิ้มที่มุมปากของตน

อีกคนจึงพูดขึ้นว่า"คิดถึงจังเลยนะรูปนี้ ถ้าจำไม่ผิด เป็นรูปเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอใส่งชุดกระโปงสีแดงที่อาบไปด้วย

แสงอาทิตย์ที่ใกล้จะตก ทำให้มองเป็นที่ทองสวยมากเลยนะ"   แตอีกคนจึงแย้งขึ้นว่า

"ไม่ใช่นะเธอใส่กระโปงสีเหลื่องที่อาบด้วยแสงอาทิตย์ยาบเย็น ทำให้เป็นสีแดงต่างหากหละ"

ทั้ง 2 คนต่างถกเถียงกันแต่ก็ไม่ได้ข้อสรุปซักที เลยตัดสินใจว่าจะกลับไปดูที่ รร. เดิม

เมื่อทั้งสองคนมาถึงก็ได้พบว่าภาพที่ตัวเห็นนั้นเป็นที่ขาวดำต่างหากหละไม่ได้เป็นสีอาไรเลย

.....................

คนเรามักจะแต่งเติมความทรงจำให้ออกมาสวยงาม มากน้อย"ต่างกัน"

ทั้งที่ก็เป็นเรื่อง ๆ เดียวกัน เวลาเดียวกัน

แต่ในความรู้สึกของเราที่ให้ความสำคัญกับมันไม่ได้มีเท่ากันเลยด้วยซ้ำ

.......................

คนเรานั้นเมื่อเวลาผ่านไป  7  ปีเชลล์ในร่างกายเราก็จะเปลี่ยนใหม่หมด  เราก็จะเป็นอีกคนหนึ่งถ้าลองมองกลับไปดู

ส่วนความทรงจำของเรานั้น ร่างกายจะทำการ COPY มาให้เราเหมือนเดิม

ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนกระทั้งเราตายไปในที่สุด

แต่เปียอยากให้ พอ 7 ปีแล้วเราก็กลายเป็นคนใหม่ไปเลย สร้างความทรงจำใหม่ขึ้นมา

และก็เอาความทรงจำเก่าทิ้งไป

.........................

PS. ลองถามตัวเองว่าความทรงจำคุณสีอไร ?

"เปลี่ยน คำสาบาน ให้เป็นบาดแผลให้หัวใจ"

เป็นคำพูดที่กล่าวถึงคนที่ตกอยู่ในอดีต  ในห้วงแห่งความคิดคำนึง

ถึงเรื่องราวที่ผ่าน ๆมา  หากไม่ยอมมองหาสิ่งที่อยู่ในปัจจุบัน

บาดแผลที่มีก็จะขยายตัวใหญ่ขึ้น...จนกระทั้งกลายเป็นแผลร้ายแรง(มะเร็งในจิตใจ)

น้ำตาก็จะท่วมท้น จนกระทั้งไม่มีอากาศที่จะสามาถหายใจได้อีกต่อไป

และท้ายที่สุดจิตใจที่เราเคยมีมาก็จะตายจากตัวเราไปในที่สุด

สิ่งที่พบเจออยู่ตรงหน้าอาจไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด

แต่นั้นก็เป็นความจริงแท้ที่มีตัวตนอยู่ในขนาดนี้

และตัวฉันเองก็จะเข้มแข็งยอมรับ"การมาถึงของการจากไป" ของ ความรู้สึก ของใครบางคนนั้น

PS.ความจริงเจ็บปวดแต่ก็มีตัวตนในความเป็นจริง